Gabonak ate joka ditugu eta suposa daiteke etxe askotan zalantza dagoela sartuta, zer egin eta nola igaro argi ikusten ez dugunean. Oroitzapenak borborka datozkigu, mahaiaren bueltan bizi izandakoak gogoratzerakoan, baina jakin badakigu aurtengoak desberdinak izango direla.
Iritzia
Arratoiak gurago
Azken hilabeteetan ikusten ari gara herritar on batzuk etxebizitzen okupazioen aurka mobilizatzen ari direla.
Kontzentrazioak egiten dituzte okupatutako etxebizitzen aurrean. Okupazio hauek bizitzeko leku baten beharraren ondorio dira, zoritxarrez, batzuek bat, bi edo hiru etxebizitza dituzten bitartean, beste batzuek ez dute ezer.
Haurrak errespetatu!
Larria eta lotsagarria! Ez dago beste hitzik itxialdian zehar umeei egin dietena adierazteko. Hilabete eta erdi etxean giltzapetuta egon dira, eta gero egunero kalean egoteko ordu bete eduki zuten, besterik ez. Kutsatzea ekiditeko irtenbide bakarra haurrak erabat konfinatzea zela esaten zuten. Gezurra zen. Europako herrialde guztiek ez dituzte konfinamendu neurri zorrotzak ezarri. Frantzia, Belgika, Suitza, Austria eta Erresuma Batua, besteak beste, Munduko Osasun Erakundearen gomendioak jarraitu zituzten eta aukera ematen zuten haurrak modu ordenatuan ateratzeko, etxetik gertu, gurasoekin buelta bat ematera.
Zaldi zoroa, memoria poetikoa
Inork ez dugu hautatzen geure sorlekua. Halaber, leku zehatz baten erditzen dute emakumeek eta horri lurraldea deitzen diogu. Lurra, izadia, edertasunaren arragoa edota odolaren mintzoa izan daitekeena, aldi berean.
Jon, Bizkargiren magalean
Inguruko poeta batek bere poema baten hasieran zioskun giza jendeak zuhaitzen antza dugula. Pertsona zaurituaren larrutik odola darion bezala, zuhaitzen azaletik erortzen dala erretxina. Eta guk ere sustraiak ditugula zuhaitzek bezala.